این پروژه به رهبری یک یخ‌نورد شکل گرفته و باشگاه‌های کوهنوردی و ورزشکاران فضای باز را در فعالیت‌های زیست‌محیطی درگیر می‌کند. این ابتکار، نمونه‌ای برجسته از مشارکت مردمی در حفاظت از یخچال‌های طبیعی ایران به شمار می‌آید.

از طریق برنامه‌ی سفیران، روایت‌گری و فعالیت‌های آگاهی‌بخش، کوهنوردان به مدافعان محیط‌زیست تبدیل شده‌اند

این پروژه از درک این حقیقت شکل گرفت که یخچال‌ها چیزی بیش از توده‌های یخ‌زده هستند؛ آن‌ها منابع حیاتی آب، عناصر کلیدی اکوسیستم‌های کوهستانی، و نمادهایی از ثبات اقلیمی‌اند. نابودی آن‌ها چالشی جدی به‌ویژه در سرزمینی وسیع، زیبا، کهن و در عین حال خشک مانند ایران به شمار می‌آید؛ جایی که هر یخچال نقشی حیاتی در زیست‌بوم و فرهنگ ایفا می‌کند.

این ابتکار پلی میان ورزش‌های کوهستانی و مسئولیت‌پذیری زیست‌محیطی ایجاد می‌کند. در این پروژه، کوهنوردان به ناظران خط مقدم تغییرات اقلیمی در ارتفاعات بالا و پیام‌رسانان آن تبدیل می‌شوند.

پروژه در چهار محور اصلی گسترش می‌یابد:

۱. مستندسازی میدانی

ابوالفضل زمانی و تیمش در فصل‌های مختلف به صعود یخچال‌های متنوع می‌پردازند تا داده‌های بصری و میدانی از عقب‌نشینی یخچال‌ها، الگوهای ذوب، و تغییرات زیست‌محیطی جمع‌آوری کنند؛ بسیاری از این مناطق برای افراد غیرورزشکار غیرقابل دسترسی هستند.

۲. آگاهی عمومی

از طریق روایت‌گری، مستندها، شبکه‌های اجتماعی و نمایشگاه‌ها، پروژه پیام اضطراری نابودی یخچال‌ها را به جامعه کوهنوردی و مخاطبان گسترده‌تر منتقل می‌کند.

۳. آموزش و همکاری علمی

پروژه با دانشمندان، دانشجویان، باشگاه‌های کوه‌نوردی و سازمان‌های مردم‌نهاد همکاری می‌کند تا سواد یخچالی را ارتقا داده و حس مسئولیت‌پذیری زیست‌محیطی را در جامعه‌ی کوه‌نوردی تقویت کند.

۴. کنش‌گری و اخلاق محیطی در طبیعت

با ترویج رفتارهای کم‌اثر و تأکید بر ارزش‌های محیط‌زیستی، این پروژه به شکل‌گیری فرهنگی از مراقبت و احترام نسبت به طبیعت در میان ورزشکاران فضای باز کمک می‌کند.

هدف اصلی پروژه، کمک به کوهنوردان ایرانی برای درک این واقعیت است که سطوح سفیدرنگی که در ارتفاعات می‌بینند، صرفاً برف نیستند بلکه یخچال‌های حیاتی‌اند. زمانی که این آگاهی در دل جامعه‌ی کوهنوردی شکل بگیرد، می‌تواند رو به بیرون گسترش یابد.

ابوالفضل زمانی باور دارد با تقویت مخاطبان مرکزی پروژه، این موج آگاهی به سایر گروه‌ها چون فعالان محیط‌زیست، جوامع محلی و در نهایت تصمیم‌گیرندگان خواهد رسید.

یکی از دستاوردهای پرافتخار این پروژه، شکل‌گیری شبکه‌ای داوطلبانه از سفیران یخچال‌هاست. در این راستا، ۷۰ سفیر یخچال در میان کوهنوردان تأثیرگذار سراسر ایران شناسایی و آموزش داده شدند. این افراد دانش تخصصی درباره یخچال‌ها، نقش زیست‌محیطی آن‌ها و تهدیداتی که متوجه‌شان است دریافت کردند. هر سفیر متعهد شد تا در جوامع محلی، باشگاه‌ها و حلقه‌های کوهنوردی خود آگاهی‌رسانی کند.

به عنوان حرکتی نمادین و در عین حال عامل شروع گفتگو، هر سفیر یک برچسب آگاهی‌بخش درباره یخچال‌ها بر روی کلاه ایمنی خود چسباند. این اقدام کوچک اما قابل مشاهده، هر صعود را به یک بیانیه عمومی از مسئولیت‌پذیری محیط‌زیستی تبدیل کرد.